28 juni   Ik vier mijn 70e verjaardag in Rusland!

Wanneer we wakker worden in Kirkenes  kijkt dit standbeeld ons door het raam aan. Het is een monument dat herinnert aan WOII en als dank aan de hulp van het Russische leger opgericht is. Er liggen een aantal Russische kransen omheen met de prachtigste plastic bloemen in  felle kleuren. Natuurlijk voornamelijk Wit-Rood-Blauw. De historie in deze omgeving is verweven met de Russische. Landje pik en ruilen van stukken land om vaak strategische reden was heel gewoon. De grenzen van Noorwegen, Finland en de Oblast Moermansk zijn nogal veranderd, ook in de naoorlogse jaren.

Kirkenes heeft geen mooi centrum, maar de witte kerk, alle kerken zijn hier trouwens wit, is een duidelijk middelpunt.

 

 

 

We hebben bij uitzondering een visum voor 1 dag gekregen. Daarmee kunnen we over de Noors-Russische grens bij Skorskog. Al in 2011 heb ik hierover contact gehad en dit jaar meerdere keren gemaild met Pasviktourist in Kirkenes.

Om 8.45 staan we, zoals afgesproken, bij het kantoor van Pasviktourist. Pasvik is het gebied om en ten zuiden van Kirkenes. We gaan met 6 anderen(Noren) en een gids richting Skorskog. De gids, een soort belegen cowboy met bijpassend lang haar en leren cowboyhood vertelt in een ononderbroken verhaal veel over de omgeving. Hij ratelt veel cijfers achter elkaar. Zoveel inwoners, zoveel km etc.
Ik probeer iets van het verhaal op te vangen met de achtergrond van 3 jaar Norskurs, maar het is best moeilijk om alle verhalen te volgen. Gelukkig vertelt een andere medetourist, dat zij ook doodmoe werd van het verhaal. En zij is Noors!

Bij de grensovergang mogen geen foto's worden genomen, maar er staan genoeg plaatjes op internet. Dit is de enige grensovergang tussen Noorwegen en Rusland en in 2015 zijn hier een paar honderd vluchtelingen of gelukszoekers over de grens gekomen. Het is verboden om lopend de grens over te gaan, dus in Rusland kochten ze een oude auto of zelfs een fiets om over de grens te mogen.
Wij worden streng gecontroleerd, maar gelukkig hebben we het visum voor 1 dag en dat blijkt in orde. Er staan nog 2 andere auto's bij de grens, maar verder zie je niemand.

 

 


 

Na het passeren van de Russische grens loopt er een heel stuk hekwerk langs de weg. Dit is allemaal grensgebied en het is niemand toegestaan om in dit gebied te komen. Ruim 3 km langs de Russische grens is het verboden gebied. Er woont niemand en alles wordt in de gaten gehouden door wachttorens en camera's. Ik kan een foto nemen van 2 soldaten die het hek aan het repareren zijn. Je ziet ook de paal met videocamera's 2 kanten heen gericht.

 

 

 

NIKEL

Ons eerste reisdoel is Nikel. Een plaats ontstaan vanwege de aanwezigheid van ijzererts aan de oppervlakte. Je ziet van verre 2 grote schoorstenen roken. De eigenaar van Nikel heeft ook nog ergens anders een grote mijn en is de rijkste man van Rusland. De hele stad is afhankelijk van de mijn, maar rijkdom zie je niet. Het is een aaneenschakeling van grote grauwe slechtonderhouden flatgebouwen waar in Nederland echt niemand in zou willen wonen. Een kijkje binnen levert deze foto op.

 

 

 

 

 

 

 

Rechts zie je huisdeuren en de draden zijn leidingen die ergens half los hangen.
 

In de winter moet het hier echt troosteloos zijn en de gids vertelt dat het er nu allemaal al veel beter uitziet dan een aantal jaren geleden.

 

Op een muur zien we deze beschildering. Je krijgt toch echt het gevoel dat er weinig is veranderd sinds het Sovjet tijdperk.

 


 

 

 

 

Het standbeeld aan de overkant herinnerd aan de Oktober Revolutie.

Ook Lenin is er nog te vinden.

 

 

We lopen een aantal winkeltjes in. We waren van te voren al ingelicht dat je gewoon maar ergens een deur moest opentrekken waarvan je dacht dat het wel een soort winkel zou zijn. Etalages kennen ze vast niet, dus brutaal en naar binnen.
De supermarkt is redelijk goed gevuld en er is zelfs een minibank.
1000 roebel voor 150 NOK. (ruim 15.50) euro.
De spullen die ze verkopen lijken zo van de 2e hands markt af te komen. En dan wil je ze niet eens hebben.

 

 

Ja ik ben een verwende Nederlandse tourist en dat merk ik hier erg duidelijk.

 

 

 

Pechenga

Door naar Zapoliarny.
Onderweg zien we weinig begroeing en Pieter in ik denken dat dit komt door de enorme luchtvervuiling. Zeker weten doen we dat niet, maar wanneer we verder rijden zie je toch steeds meer groen. Opeens slaat ons busje een zijweg in en staan we stil bij een begraafplaats.


Het is een Grieks Orthodoxe begraafplaats. Er staan overal Grieks Othodoxe kuisen op deze enorme begraafplaats, vaak opgefleurd met alweer prachtig gekleurde plastic bloemen. Veel stenen hebben een portret ingetst. Ook staan er bij heel veel graven een tafeltje en een bankje. Daar kan je de overledene eren en op het tafeltje een glas wodka neerzetten voor de dode en met hem of haar drinken.

 

 

 

Onderweg zullen we nog meer van dit soort begraafplaatsen herkennen. Kleurijke plekken midden in het vaak troosteloze landschap.

Maar er wacht ons nog een verrassing. We gaan naar het noordelijkste klooster ter wereld n.l.

 

 

 

Pechenga Monestary

Worlds northernmost monastery under construction
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The monastery's main church is built to resemble the church that stood on the same place
from 1886 to WWII.

The Pechenga monastery is being rebuilt at the same place where it was founded by the monk Trifon in 1533,
by the influx of the Pechenga River into the Barents Sea, 135 km west of modern Murmansk.


Het is een verzameling gebouwen die opgetrokken zijn uit grote (als blokhut opgebouwd) houten boomstammen.

We mogen de kerk van binnen bekijken.
Andere touristen zijn hier niet.


 

 

 

 

 


 


De kerk ziet er van binnen kleurrijk uit.
Dit klooster wordt nog bewoond door 6  Grieks Orthodoxe monniken en de kerk wordt dan ook echt nog gebruikt.

 

Verder is men nog bezig op de erg kale vlakte wat planten plaatsen. Gras groeit er wel, maar verder is het leeg.
In de Barents Observer had ik al vaak over de herbouw van dit klooster gelezen en naast het bezoek aan de de King Oscar II Chapel aan de Noors-Russische grens was dit Klooster bezoeken een van mijn grootste wensen.

En die komt uit op mijn verjaardag! Super!

 

Zapoliarny

Verder naar Zapoliarny. We hebben daar een half uur om te winkelen.  We worden ongeveer een winkel ingetrokken waar 3 Russen ons leren jassen willen verkopen. Ik zie het al, leren jassen in de bakskist van de Annies terug!
Wanneer we weigeren willen ze ons een glas wodka (of wat er ook in dat glas zat) geven. Maar niet doen denk ik!

Ik loop een "winkeltje" binnen waar een vrouw zit te breien. Ze merkt ons niet eens op. Ik heb het idee dat er in veel van die zaakjes niet of nauwelijks iets wordt verkocht. En lelijk!!!!
Maar alweer gezien door een verwende Nederlandse tourist. Ik vertel het vanuit mijn beleving maar wanneer je hier woont, ben je niets anders gewent.

Onze huisbaas is vanochtend vertrokken met zijn vrouw vertrokken naar haar moeder in Wit-Rusland.
Hij vertelde dat ze daar nog de karren voorttrekken met paarden, maar...wel allemaal een mobieltje hebben.

 


In Zapoliany gaan we eten. De ingang van het
restaurant ziet er niet florisant uit en een gat is de weg is blijkbaar ook normaal.

Het eten is redelijk, maar het mes is botter dan wat ik ooit gezien heb.  Het vlees is prima, maar ik moet het uit elkaar trekken en de vork heeft echt geen Yuri Keller meer nodig om krom te worden.

Het blijft vermoeiend om te proberen de verhalen van de Noren te volgen. Ik vraag me af of wij Nederlanders dat ook zouden doen. Ze spreken allemaal Engels, maar alle gesprekken blijven in het Noors doorgaan. Soms vraag ik maar waar het over gaat, maar eigenlijk is het wel jammer dat er toch veel aan ons voorbij gaat. Pieter zit niet op Noorse les, dus tegen hem is probeer ik soms iets te vertellen waar het gesprek over gaat.

We rijden terug over een vernieuwde weg, waar op meerdere plekken nog enkele arbeiders aan het werk zijn. Eerst een z.g. "voorcontrole" bij het afgesloten grensgedeelte en dan een stuk verder de grens over. De bagage moet mee uit het busje, zodat de Grenspolitie kan doorzoeken of er mensen over de grens willen en die er niet over mogen.
De Noorse douane heeft enige moeite met mijn achternaam. Ja, Ruben is natuurlijk een bekende voornaam, en niet bekend als achternaam, maar uiteindelijk rijden we weer Noorwegen in.

En de rest van mijn verjaardag? Doodmoe. Snel naar bed want morgen gaan we weer met de Hurtigruten terug naar Honningsvg, naar de Annies!

Maar mijn 70e verjaardag zal ik niet snel vergeten.