Fitjar en verder

Het is zondag 12 juni, eerste Pinksterdag.
Het is al weer een paar dagen geleden, 9 juni, dat we vanuit Fitjar vertrokken. De meest voor de hand liggende bestemming zou Bergen zijn, maar daar zijn we al vaker geweest. Achter de bergen lijkt de zon op zee te schijnen, dus we besluiten  buitenom te varen. Onze Havneguiden 4 verteld, dat er ook aan de westzijde nog twee haventjes zijn. In het boek staan mooie foto's en ik zoek de leukste haven uit. Het is wel weer een dagje op de motor en zoals ik het nu bekijk zullen er nog veel volgen. We vertonen zoals gebruikelijk "rotsontwijkend" gedrag en ook liggen er op onze route regelmatig krabbenkooien, aangegeven door een oranje bal. We denken de aanlooproute van Blomvåg op het eiland Skogsoy te zien en sturen die kant op. Hola, dat plaatje lijkt toch echt anders als in onze pilot. We blijken er net voorbij te zijn gevaren en kunnen tussen aan aantal rotsen door toch de goede ingang vinden. Vanuit zee is daar niets van te zien. We komen uit bij een paar steigertjes voor een hotel. Wanneer we willen gaan betalen zegt een aardig meisje, "enjoy your stay". Of het is omdat het nog zo vroeg in het seizoen is weet ik niet, maar fijn is het wel, dat we nog niet zoveel aan havengeld kwijt zijn. We hebben voor 1 seizoen onze vaste ligplaats opgezegd en het is een gok hoe we met het havengeld uitkomen. We houden het dagelijks bij en kunnen zo aan het eind de rekening opmaken. We hebben prima internet en stroom en tellen 44 mijltje op onze GPS.

10 juni
We ontdekken dat we naar de binnenkant van het eiland kunnen varen en komen uit in de Hjelterfjorden, de grote route vanuit Bergen naar zee. Het is niet erg druk met grote schepen, maar we zien er een stuk of vier. Soms is het even spannend of we zullen moeten uitwijken, maar er zijn in dit gebied zoveel fjorden, dat meestal blijkt dat ze toch weer van ons wegdraaien. Een redelijk schip komt onze richting heen en het blijkt een Hurtigruten schip te zijn. Dat is oorspronkelijk de postboot die de hele Noorse kust afvaart. Nu is het voornamelijk een toeristische tocht, waarbij je soms langer en soms heel kort in een plaats aanlegt. Ik besluit spontaan ze te gaan sparen. Dat betekend gewoon van elk Hurtigrutenschip een foto maken. Dit schip heet de Trollfjord.

 

We hebben besloten naar Alden te gaan. Een klein eiland met een hoge berg die je kan beklimmen. Boven op de berg ligt een boek waarin je je naam kan schrijven.
Na 52 mijl motoren drinken wij eerst een glaasje om onze veilige aankomst te vieren. We liggen aan een piepklein steigertje beschermd aan de ene kant door de hoge berg en aan alle andere kanten door rotsen. Pieter wil graag foto's maken vanaf een hoger punt, dus we klimmen een stukje omhoog. Conditiegebrek laat zich duidelijk merken doordat ik regelmatig even uit moet rusten.
Het uitzicht is geweldig.
De Annies is van bovenaf een klein stipje. Het lijkt verder een bijna onbewoond eiland, al ligt er wel een fishfarm bij.
Gedurende de nacht begint het een beetje te waaien, maar de volgende morgen is de wind weer helemaal weg. We mopperen niet, na een avond op dit mooie eiland en op 11 juni komen we aan in Måløy. 47 mijl tegenwind.
Wel een tweede Hurtigrutenschip de  "Kong Harald" gescoord. Het lijkt wel of je in een fjord altijd wind tegen hebt, of..geen wind.

 

Vanochtend, eerste Pinksterdag, zijn we met slecht zicht uit Måløy vertokken richting het eiland Runde. Runde is bekend vanwege zijn vele vogelsoorten en natuurlijk vooral de puffins. We zien er een aantal zwemmen, maar helaas iets te ver om  een foto van te nemen. We kunnen zelfs een klein stukje de gennaker bijzetten, maar veel harder dan 3 knopen gaat het niet. Gelukkig is gedurende de dag het wel wat opgeklaard en kunnen we de rotsen die precies op onze route ligt goed zien. Vandaag en de volgende twee dagen willen we niet zo ver door, zodat we dinsdag in Kristiansund zijn. Ook hier hebben ze 2e Pinksterdag een vrije dag en is alles gesloten.
Oude gebouwen aan de haven van Runde.

Vanaf Runde gaat de tocht verder over zee naar Bud. Dat is  niet ons geplande doel, maar het is rustig weer en op de motor schieten we goed op. Dus het eiland Ona voorbijgevaren en door naar Bud. Het laatste stuk is stampen tegen de golven in. Ook hier neemt aan het eind van de dag de wind toe om in de avond weer tot rust te komen. Ik noem het "mijn vijf uur wind".
In Bud blijkt er al een groot Nederlands jacht te liggen en de naam komt mij erg bekend voor. Het is de "Jantine" van Dick  en Ellie Koopmans. Bij velen bekend van verhalen over verre reizen en natuurlijk als ontwerper van de Koopmans schepen. Achter ons komt ook een Nederlands schip te liggen en Pieter helpt daar aan boord bij het aanspannen van de V-snaar van de dynamo. We blijven alle drie een dagje liggen, maar de volgende morgen vertrekken we om 6 uur richting Noord-Oost.
Het blijkt dat we de gennaker kunnen hijsen en we lopen 6-7 knoop. Vlak voor een bui halen we hem snel weg en na de bui is de wind ook verdwenen.
Op de motor varen we verder tot we denken voldoende snelheid te kunnen halen op onze rode zakdoek van 80 vierkante meter.
Na 78 mijl leggen we achter de Kiri aan in Børøysund. Rob en Karla hebben hun eigen schip gebouwd en zijn op weg naar Spitsbergen. Een paar jonge mensen om bewondering voor te hebben. We hebben ze tijdens onze Driehoek Noordzee in 2007 al eerder ontmoet, dus het wordt een gezellige avond.

We nemen deze foto om 01.15

Op 16 juni varen we richting Lysoysund. We kunnen zeilen en het lijkt een mooie dag te gaan worden. Het is frisjes, 12 graden en met de toenemende wind is het muts op en handschoenen aan. De golven nemen snel toe. Ze worden niet erg hoog, maar voor iedereen die al eens op het IJsselmeer gevaren heeft, deze waren net zo kort. Alleen wind tegen tij maakte dat ze steil en lastig zijn. Op het voorstel van Pieter om nog 25 mijltjes verder te kruisen, reageer ik dan ook: geen sprake van. We hebben 39 mijl gevaren en zijn 28 mijl in de goede richting gevorderd. In Lysoysundet is het heerlijk liggen. Wind op de kop, zon in de kuip.
Om kwart over negen duik ik mijn bed in. De lange dag van gisteren eist zijn tol.

We ontvangen een mailtje van onze dochter:
De Noorse TV maakt deze week een reportage van de tocht van de NordNorge, een schip van de Hurtigruten. Het wordt een recorduitzending van 7 dagen, dag en nacht door. Het is praktisch de route die wij varen.
 

Langste live tv-documentaire in Noorwegen

Eén schip, negen camera's en 134 uur live televisie langs één van de mooiste kusten ter wereld. De Noorse omroep NRK is begonnen met het uitzenden van een mega-documentaire van een bootreis langs de Noorse kust.

Vanaf Bergen in het zuiden van het land is het passagiersschip de Hurtigurten vertrokken voor de zesdaagse reis naar Kirkenes, helemaal in het noorden van Noorwegen, vlakbij de Russische grens. Tweeëntwintig cameramensen bedienen negen vaste en handheld camera's die continu live beelden doorsturen naar het televisiekanaal NRK2.

s Werelds langste live documentaire is inmiddels aangemeld voor het Guinnes Book of Records. Het record zal wel gevestigd worden, maar daar is het projectmanager Thomas Hellum niet in de eerste plaats om te doen. Het gaat vooral om het natuurschoon. "We doen dit om de wereld deze prachtige reis te laten zien en die rechtstreeks in de huiskamers te brengen, zo langzaam en zo echt mogelijk zodat mensen het gevoel hebben dat ze er echt bij zijn."
 

De NordNorge zijn we twee dagen geleden tegen gekomen, dus een eigen foto.

Vandaag, 17 juni liggen we stil in Lysoysundet met het plan vanavond door te varen richting Rørvik.
Om 19.00 komt er een zeilboot aan de steiger liggen en zoals altijd is de eerste vraag, "waar komen jullie vandaan". Zij uit Trondheim.
Ik vertel dat wij zometeen weg gaan richting Rørvik. Ze kijken wat verbaast, maar om 19.30 gaan we echt op weg.  Op zee zijn wat buien te zien en we zien in het wolkenpatroon een duidelijke cirkel. Het lijkt op het centrum van een depressie. In het midden een open gat en eromheen een cirkel van wolken.

We hebben de hele dag gewacht op de draaing van de wind, zodat we ook wat zouden kunnen zeilen. Dat lukt redelijk en we kunnen afwisselend wat zeilen, de motor erbij, rollen de fok in en uit en zien om 01.00 de zon in de zee zinken. Het wordt niet meer donker omdat de lucht helder blijft. Een enkel groot schip komt ons achterop en verder is het erg stil. We kunnen op onze elektronische kaart redelijk tussen de rotspunten door en het wordt een mooie nacht.

 

                                                               Deze foto is gemaakt op 18 juni 1.32 

18 juni: Tussen 02.00 en 04.00 kunnen we goed zeilen. Ik kan even 2 uurtjes rusten, maar Pieter op zijn beurt wordt al snel door mij uit zijn bed gehaald om te helpen met reven. Daarna kan hij weer plat en vlak voordat we Rørvik doorvaren wek ik hem voor de 2e keer. Het is pas 07.00 in de ochtend, dus we besluiten door te varen naar Leka, waar we na 93 mijl gaan slapen. Wanneer we wakker worden is de wind gedraaid en we liggen behoorlijk dwars op de wind te hobbelen. De langssteiger, waar we met de neus in de wind kunnen liggen is vrijgekomen van alle kleine speedbootjes, dus we verkassen. Daarna is het uit de wind in de kuip erg lekker.

 

 

19 juni: om 5.30 gooien we de landvasten los en al snel kunnen we zeilen. Het doel vandaag is Brønøysund, maar ook daar varen we doorheen en gaan door tot Tjotta, een leuk haventje op 65.49 noord. Aan alle kanten zien we resten sneeuw op de bergen liggen. Het weer is prima. Al snel gaan de dikke pakken uit en we eindigen de dag  49 mijl verder in korte broek. Onderweg zien we veel "Puffins" of papagaaiduikers zwemmen, maar ze duiken bijna altijd onder water wanneer je ze wilt fotograferen. Onze KNZ&RV vlag is blijven haken achter de Aries, onze windvaan en heeft averij opgelopen. Pieter repareert onze vlag, zodat we deze weer met trots achter op de Annies kunnen laten wapperen.