1 augustus, Bodø
Op de heenweg naar de Noordkaap zijn we Bodø ongeveer voorbij gevaren.
Even slapen en dan door was het devies, maar nu willen we de stad bekijken.
De Gjesteplaatsen zijn niet altijd even comfortabel dus we stuiteren de hele nacht langs de steiger. Niet zo vreselijk erg, maar erg onregelmatige bewegingen. Vanmorgen hebben we diesel gehaald en onze Annies verplaatst naar een rustiger steiger. Daarna heerlijk onder de douche. In Nederland heeft bijna elke haven een toiletgebouw, maar in Noorwegen zijn de havens gebouwd voor vissers. Soms is er een kleine drijfsteiger gelegd, maar WC's of douches zijn een uitzondering.

In Bodø zien we weer het effect van de aanslag in Noorwegen. Bij de kerk veel bloemen, neergelegd in herinnering aan een slachtoffer. Het heeft werkelijk heel Noorwegen in zijn ziel geraakt.

Ineens zien we buiten de zon verdwijnen en het wordt mistig. Iets bijzonders hier. De wolken vallen omlaag langs de bergen en sluiten ons in. De temperatuur valt zeker 10 graden en ik ben blij dat we vandaaq blijven liggen. In de mist is het niet leuk varen hier. De mast op de foto is van de Annies.
De wind draait in 10 minuten van NO naar ZW en is koud!

Na een paar uur klaart het weer volledig op en wordt het weer zonnig.
Bodø is wat we al ervaren hebben in Noorwegen: een stad met meerdere gezichten en een.......................................... een overdekt winkelcentrum(pje)!

 

2 augustus, Bodø - Stott
 

Vanochtend als vanouds de wekker om 8 uur gezet. Alles is grijs. De lucht, de bergen het water. Om 9.20 varen we Bodø uit, met als reisdoel een klein eiland genaamd Stott. We varen buitenom de grote eilanden heen en de zee is spiegelglad. Helaas wordt het zicht richting land erg beperkt, maar op open zee blijft gelukkig het zicht goed. We zien steeds meer groepen papagaaiduikers zwemmen. Hun jongen zijn grootgebracht en nu kiezen ze voor een verblijf op zee. Zich laten fotograferen willen ze niet. Een enkele keer lukt het er eentje te vangen met de camera.
Een enkel visserbootje, een paar mijl verderop maar verder is er niks.
Hé, wat zie ik naast de boot?
Ik grijp mijn camera en weet net de grijze zeehond vast te leggen, die even nieuwschierig komt kijken wie hier nu toch wel vaart. We zien hier helemaal geen zeehonden, dus dit is een leuke verrassing.
Tegen vier uur leggen we aan in Stott, na eerst nog met volle snelheid gepasseerd te zijn door de Whalesafariboot uit Andenes. Een oude bekende. Stott heeft een kleine drijfstijger en we zien de Vikingboot die we ook in Bodø zagen aan de steiger liggen.
Overal (2 boten) stijgen heerlijke etensgeuren op, dus ik maak ook snel het eten klaar. Voor diegene die mij kennen, ik ben volstrekt geen keukenprinses. Snel klaar, voedzaam en gezond is mijn kookkunst. Op de Hiswa in de RAI willen de verkopers mij tijdens het bezichtigen van nieuwe boten altijd enthousiast maken voor de mooie keuken in hun boot. Mijn vaste opmerking is dan, 
"ik kan niet koken, maar ik kan wel goed zeilen!"
Na het eten gaan we even de omgeving verkennen. We liggen naast een karakterestiek pakhuis. Grappig hoe veel huizen en opslagplaatsen voor een groot gedeelte op palen zijn gebouwd. Het getijverschil is hier best groot en wanneer we van onze wandeling terug komen, is het bijna laag water.
 

Een bewoner vertelde ons over bunkers die de Duitsers na '40-'45 hier hebben achtergelaten. We konden het pad goed vinden en het was een heel complex van bunkers en gangen. Gedeeltelijk vervallen en dicht gemetseld. Toch kan je nog goed zien hoe b.v. het kanon in het midden was geplaatst. Op de cirkel steunde het met de loop en kon een hele cirkel draaien.

Het moet een groot kanon zijn geweest, die dit stuk Noorwegen moest beschermen (vanuit het standpunt van de Duitse bezetter) tegen Engelse en Russische aanvallen vanuit zee. De schepen die van zee kwamen zouden toch eerst tegen enkele rotsen zijn opgelopen, zoveel liggen er hier voor de kust. Een prachtig gezicht.
 

Nadat we alles hadden bekeken, leek mij de kortste weg terug over de lage bergrug van het eiland te gaan. We moesten onze weg wel een beetje zoeken, maar uiteindelijk kwamen we na zo'n 3 uur terug bij de boot.

3 augustus, Svartisen

 

Svartisen is een "must" voor iedereen die Noord Noorwegen met de boot bezoekt. Het is de op een na grootste gletcher in Noorwegen en je kan er na een flinke wandeling en aardig wat klauteren zelf bij komen. Het ijs aanraken is het doel. Noorwegens grootste gletcher, de Jostedalgletcher hebben we een aantal jaren geleden bezocht. Je kon daar wel het ijs zien, maar niet naartoe klimmen.
Bij deze gletcher kan je alleen met de boot komen, dus het is zeker geen toeristische attractie. Op de heenweg naar de Noordkaap hebben we onszelf beloofd hierheen te gaan en het was en is nog steeds prachtig.

Wanneer ik nu uit het raam kijk zie ik de gletcher.
We hadden vandaag geluk. Het werd prima weer, in tegenstelling tot het noorden van Noorwegen. Op de website van de KIRI, ja ook wij volgen jullie, zien ik dat het daar regent.

 

Het eerste deel is makkelijk en met pijlen aangegeven. Daarna moet je het zelf maar uitzoeken. Gisteren op Stott hadden we geoefend in het zoeken van onze eigen weg, dus vandaag ging het richting ijs. Ik ben echt een bangerik, dus tot twee keer toe zijn we een stukje teruggegaan. Uitglijden en dan diep in een water val vallen is niet "mijn ding".

Uiteindelijk kon ik echt bij het ijs komen en heb onder de gletcher deze foto kunnen maken. Prachtig blauw ijs, maar het droop aan alle kanten. We sprongen van rots naar rots en kwamen bij het grote gapende gat waar al het water onder uit de gletcher stroomt. Het was daar erg koud vanwegen de wind die het vallende water opwekte..

 

 

 

 

 

Wanneer we zitten te eten zien we een zeearend die wordt belaagd door eerst twee meeuwen, maar later door een hele krijsende groep. Raden wie er wint.
Svartisen Marina is een drijvende stijger met zo waar elektriciteit. Wat een luxe.
Dan toch maar even de kachel aan en een stuk voor deze website maken.

4 augustus, Tonnes

Na een laatste blik op de Swartisen gletcher vertrokken we vanochtend in een heerlijk zonnetje. De voorspelde wind stond er zeker niet, want het water spiegelde prachtig.
Een fjordje rechtsaf en daarna eentje linksaf en we waren weer op ruimer water. Eerst leek het erop dat we konden zeilen, maar na 3 pogingen 3 minuten wind en dan weer niets hebben we de motor nog even aangehouden. De havenmeester in Bodø had ons verteld dat er ook in Noorwegen mooringboeien te vinden zouden zijn. Een project gestart in 2009 en er zouden er 100 komen. En dat voor een kust als Noorwegen. Er zouden al 40 uitgelegd zijn en vandaag wilde Pieter even kijken of ze er echt lagen. Eentje zouden we vlak langskomen.
Nu, echt niets te zien. Wel een mooi plekje, maar geen boei om aan vast te maken. We zeilden ondertussen met een flinke wind richting Zuid-West. Ons doel was Tonnes, een kleine haven net op de poolcirkel. Daar moest natuurlijk ook op de terugweg een foto van gemaakt worden.
Ik heb vanavond weer een nieuw emailadres aan moeten maken om de nodige weersinformatie te ontvangen. Met mijn telefoon werkt Ugrib wel, al moet ik steeds mijn emailadres invullen. Dat zou in principe niet hoeven.  Op een locatie een stuk verder werkt het oude emailadres niet. Ik ben ondertussen aan mijn 5e emailadres bezig en nr. 6 is in de maak. Gelukkig hebben we weer informatie over het weer, maar daar worden we niet vrolijk van. Er komt weer een flink windveld deze kant op met dikke buien. We moeten goede uitwijkhavens vinden, zodat we niet verrast worden door te veel wind wanneer je net tussen een boel rotsen vaart.

 

 

Wanneer je richting Polarcirkelmerkteken vaart, zie je deze prachtige berg in de verte. We genieten heerlijk van de zon, al blijft de wind toch koud. In Tonnes gaat Pieter een stuk wandelen, terwijl ik heerlijk van de zon blijf genieten. Een Luxe!
Na het eten kijk ik nog even uit over het water en zie het stuk waar we morgen langs gaan. Een prachtig gezicht!
 

5 augustus, Tonnes - Sandnessjøen
Vandaag gezeild op zijn Noors. Dat betekend in Nederland gewoon halve wind, want hij kwam uit het oosten. Wat is er dan zo anders in Noorwegen?
Een paar mijl 25 knopen, dan 100 meter 22 knoop wind, dan ineens ruime wind met 3 knoop, daarna geen wind, motor aan 3 minuten, daarna valwindje 26 knoop etc. Je verveelt je geen moment.
Conclusie: we hebben een prima zeildagje gehad.

6 augustus, Sandnessjøen
Boodschappen gedaan, routes bekeken en gemaakt en....

jawel, de boot schoongemaakt. We krijgen de komende dagen wel veel regen, maar of dat de boot echt schoonmaakt?
 

 

 

 

 

7 augustus, Brønnøysund en Møyhamna
Eergisteren schreef ik over zeilen op zijn Noors. Vandaag moet ik Noorwegen rehabiliteren, want het was een prachtige dag met stabiele noord-oosten wind. We hebben bijna de hele dag de genaker erop gehad en een uurtje of twee zonder wind gemoterd. Wat ons erg opvalt is, dat alle sneeuw die we op de heenweg zagen liggen op de bergen is  verdwenen. Vanavond vertelde een plaatselijke meneer over een miniscuul plekje sneeuw aan de overkant van dit fjord. Ik heb er geen foto van gemaakt, want het was te ver en te klein.
De plaatselijke oudere en wijze bewoners zeggen:
"Wanneer dat laatste kleine plekje sneeuw aan de overkant helemaal is verdwenen, dan gaat het binnen drie weken sneeuwen".
Ik hoop dat het nog even blijft liggen. We merken al wel, dat we iets meer naar het zuiden afzakken. Vandaag was het heerlijk weer, 18 graden en met de wind mee gewoon warm. In het noorden is het behoorlijk koud. Ik zag op een weersite b.v. in Hammerfest zo'n 4 graden.

Vanmorgen zijn we bijtijds uit Sandnessjøen vertrokken. Na 38 mijl liepen we net voor de Hurtigruten boot "Nordkapp" Brønnøysund binnen. Het schip bleef zo'n 45 minuten liggen en een aantal passagiers nam de tijd om even de benen te strekken en de plaats te bewonderen.

Omdat het zondag is, is er niet zo heel veel te bewonderen. We maken een kleine wandeling en zijn weer snel terug aan boord. Het liggen is nog duur ook hier en de zon is nog heerlijk warm.
Het ligt, volgens de overlevering wel precies in het midden van Noorwegen. De Noorkaap is 840 km weg en het zuidelijkste puntje, kaap Lindenes is ook 840 km verder. We moeten nog een stukje.
He, laten we eens kijken of we een leuker plekje kunnen vinden. Møyhamna ligt zo'n 5 mijl verder, dus een uurtrje varen. Er moet volgens onze Havneguide 4 een steiger zijn en dat is het dan.
Het blijkt een prachtige plek te zijn en op de steiger is zelfs elektriciteit en water. Ja, we zijn luxe gewend.
We maken een korte wandeling en daarna weer even twee uurtjes achter de computer deze website bijwerken. Het is erg leuk, om nog steeds van vrienden of soms onbekenden reacties te krijgen op de verhalen op deze site. Veel vrienden en zeilvrienden zijn onderweg, maar er zijn er ook die door omstandigheden dit jaar niet het geluk hebben wat wij hebben, namelijk een goede gezondheid.
Voor allen vanaf deze plek, beterschap.

 

Nog even een avondwandeling. Gewoon een prachtige plek. Geen stoere bergen, maar een rustiek landschap met een alweer rare hobbel. Enne... de regen die  gisteren is voorspeld? Niets van gezien.

8 augustus, Rørvik
Zoals gewoonlijk gaat de wekker om 8 uur af. Dan is het dageijkse ritueel:
wassen, aankleden, koffie zetten, ontbijt klaarmaken en opeten, weerberichten ophalen indien mogelijk, verder aankleden afhankelijk van de omstandigheden en dan computer aan, GPS aan, Logboek invullen, elektriciteit opruimen, landvasten los en afvaren.
Wil je echt een lange tocht varen, dan moet je de discipline hebben om dagelijks een aantal mijlen af te leggen.

Vanochtend een beetje regen en geen wind. We hebben een paar uur de motor aan gehad en daarna heel rustigjes gezeild. Onderweg heb ik wat aan een presentatie zitten werken. We zijn gevraagd om iets te  vertellen over onze reis en nu is alles nog vers in het geheugen en heb ik de tijd om alvast wat aan de presentatie te doen. Om de beurt zijn we een aantal uren op wacht.
We maken grappen over de vele schepen die we zien. Soms wel 2 in één uur. Toch moet er altijd iemand goed opletten, want ook de autohelm ziet niet of we toch per ongeluk tegen een rots aanvaren. Onze autohelm is niet gekoppeld aan de GPS, dus we moeten elke koerswijziging handmatig doen. Knopje + of knopje -. 1 gaad is 1 maal drukken, 5 graden 5 maal.

De harde wind is gelukkig tot nu toe aan ons voorbij gegaan. Nu moeten we door een hele brede band met bewolking en regen.
Ik kan dus zo nu en dan mijn modieuze outfit aantrekken. Een oranje "olie-overal" zoals we die vroeger ook al als broek en jack gebruikten tijdens het zeilen, gekocht in Sandnessjøen.  Gegarandeerd waterdicht en wanneer je toevallig in Nederland op het IJsselmeer rond zeilt begin september.... die hele oranje bijna lichtgevende vlek in de verte...dat ben ik.

9 augustus, Rorvik - Småværet
Het regent en de wind neemt toe. Gelukkig liggen we al in Småværet en het eten is op, de afwas gedaan en morgen zien we wel verder.
Vandaag een redelijk grijze dag. De wolken zijn grijs, de zee is grijs en de bergen zijn, als ze al te zien zijn ook grijs. Toch hebben we meer dan de helft kunnen zeilen. Alleen het laatste stuk door de klotsbak moesten we de motor gebruiken. 6 knoop wind achter en redelijke golven is geen feest. Maar het was de hele dag droog, dus dat viel weer niks tegen.
Dit stuk Noorwegen is vrij saai. Je blijft redelijk ver van de bergen en omzeilt de ondiepten en rotsen. Vaak kan je wel zo'n 10 mijl rechtdoor en dan moet je een koers wijzigen. Wordt het moeilijker, dan helpt onze plotter ons behoorlijk. Een heel verschil met de heenweg. Daar moesten we steeds binnen kijken op de computer of het nog goed ging. Ik hoop dat dit zoals het nu gaat blijft. Er zullen zeker nog stukken komen, waar we onze weg doorheen zullen moeten vinden, maar heenweg is dit ook gelukt.
Småværet is een piepklein plaatsje met zo'n 15 huizen. Ze verhuren een paar motorbootjes aan vissers en verder is er een aardige cafe-uitbaatster, annex winkelierster, annex havengeld-inner(150 kronen), annex huisvlijtverkoopster.

Jullie zullen langzamerhand wel gek zijn van al die plaatjes van de Annies weer op een volgend plekje, maar misschien staat er zinvolle informatie voor zeilers op deze site, die ook het plan hebben naar het noorden te gaan. Een foto van een aanlegplaats is dan wel fijn. En natuurlijk voor ons zelf, wanneer we dit verhaal thuis nog eens nalezen. Wanneer je er werkelijk bent, zoals nu, is alles gewoon. Later, thuis, zijn het mooie herinneringen.

10 augustus, Stoksund
Gelukkig! Eindelijk een plaats zonder die rare å en æ en ø. Dat scheelt weer een boel werk. Bijna alle plaatsen in Noorwegen hebben zo'n bijzondere (voor Nederlanders dan) letter in hun naam.
Vandaag alweer zo'n 30 mijl zuid-west gevaren. Het leek erop dat we zouden kunnen zeilen, maar eigelijk was er alleen in de buien wat wind.

Je kan op zee de buiren prachtig zien aankomen. In het verleden hebben we wel eens de radar aangezet om om de buien heen te kunnen varen. Nu is dat hier even iets moeilijker, want onze route is zorgvuldig uitgezet tussen de steenbakens, palen op rotsen en eilandjes door. Je hebt echter tijd genoeg om iets tegen de regen aan te trekken. Vaak hebben we geluk en gaan de buien voor en achter ons langs. Vandaag niet helemaal, dus mijn oranje pak heeft zijn dienst bewezen.

Tussen de buien scheen de zon, maar het was niet echt warm. Handschoenen en mutsen zijn weer tevoorschijn gehaald. We hebben grotendeels wind mee, dus het had nog kouder kunnen zijn met wind tegen.
In Stoksund zijn we eerst lekker gaan douchen. Dit is in Noorwegen best moeilijk, want er zijn bijna geen echte havens. Vaak is er alleen een drijfsteiger met elektriciteit en water.Of ook dat niet. Maar deze plekken zijn soms het mooist. Natuurhavens.

We boffen dat we nu iedere dag een stukje kunnen opschieten. We doen het wel veel rustiger dan op de heenweg, maar zoals ik tegen iedereen zeg die de Noordkaap ver weg vindt, "elke dag een stukje verder en dan kom je er vanzelf".

Morgen een nieuwe aflevering Koers Zuid-West 2