Lofoten 2

24 juli, Svolvær - Skrova
6 mijl ten zuid-oosten van Svolvær ligt het eilandje Skrova. We worden uitgezwaaid
door het beeld op de haven en in Srkova staat een andere vrouw ons weer welkom
toe te zwaaien.

Het is een klein eiland, waar we in 3 uur ongeveer omheen wandelen.
Nou wandelen, ik noem het wel de bejaardenroute, maar het was zo nu en dan behoorlijk pittig. Stukken waar je echt over grote stenen moest klimmen en dan weer een smal pas over hei en rotsen. Het ging omhoog en naar beneden, maar het was een prachtige wandeling. De volgende ochtend zou het regenen, dus in de avond maakten we nog een kleine wandeling door het dorp. We ontmoetten de plaatselijke onderwijzer en een aardige oudere dame, die net uit Oslo was gekomen. Ze had de klap van de aanslag gehoord en kwam hier bijkomen van de aanslag in Oslo en natuurlijk spraken we over de vele doden op Utoya.
Eergisteren hebben we in Svolvær een klein maar indrukwekkend oorlogsmuseum bezocht. Veel kleding van allerlei landen tijdens 40 - 45 en ook verhalen over een aanval (raid) die Churchill heeft gedaan op de Lofoten. Hij had niet veel steun meer in het parlenemt en moest een succes behalen om zijn oorlogs strategie voort te kunnen zetten. Met een behoorlijk aantal schepen gingen ze naar de Lofoten en vielen ondermeer Svolvær binnen. Ze namen in eerste instantie de plaats in en ruim 200 inwoners gingen mee naar Engeland. Ze brachten ook enkele Duitse schepen tot zinken. Helaas namen de Duitsers daarna (toen de Engelsen weer weg waren) wraak op de bevolking. In het noorden van Noorwegen komen we een hele historie tegen van Duitse overheersing. De gehele bevolking van Finnmark (het noordelijkste deel) is geëvacueerd. Daar hebben de Russen en Duitsers behoorlijk gevochten. Stel je voor in welke omstandigheden! In de winter sneeuw en bar koud.
Toch is deze aanslag het ergste wat Noorwegen heeft getroffen sinds deze periode.

 

 

 

25 juli, Skrova - Kabelvåg
Alweer 5 mijl, maar nu in de regen. Het was bijna droog, maar de paraplu moest toch op. In Kabelvåg kijken we wat rond en liggen aan een kleine steiger. Het is een aardige plaats, maar ik lees in de pilot over een mooi ankerplekje, vlak in de buurt. Het water om ons heen ziet er ook niet al te fris uit, dus we besluiten eens te gaan kijken of het andere plekje wat is. Het is ongeveer een half uurtje varen en dan liggen we op een prachtige plek voor anker.

 

 

 

Aan de ene kant uitzicht op het museum en aquarium, en aan de andere kant.....
We zitten tot 23 uur buiten van het uitzicht te genieten.

Wouw, hier ga ik thuis over dromen. Ogen dicht en dan denken dat je dit uitzicht hebt.

 

26 juli, Gelukkig was het zelfde uitzicht er vanochtend ook nog, dus het anker heeft gehouden. We vertrekken rond het middaguur naar Henningsvær, volgens de boeken het "Venetië van het Noorden". Het is een aardige plaats met in het midden een lange sloot. Veel restaurants en touristische winkeltjes maken het minder aantrekkelijk.
Ik merk dat ik het noordelijkste deel van Noorwegen aantrekkelijker vind dan hier de Lofoten. Hier is het allemaal iets te touristisch, maar het was vandaag prachtig weer. De hele dag een korte broek aan gehad. Dat is de eerste keer deze vakantie!

Met een beetje moeite kan ik steeds de Noorse Strijkijzers (polyester snel varende motorboten) buiten de foto's houden. Tegenover ons b.v. ligt er eentje aan de steiger. Nadat de wind uit de tegenovergestelde richting (NO) gaat waaien wordt het al snel fris. We draaien de boot om en zitten vanavond binnen. Tijd om de site bij te werken.

27-28 juli, Stamsund
Gisteren zijn we een klein stukje verder gevaren. Een uurtje de fok uit en je hebt weer een haventje op de Lofoten. Stamsund is een oude walvishaven, waar nu de oude vissershuisjes verhuurd worden aan toeristen. We liggen aan een steiger voor het restaurant en hebben een mooi uitzicht. Het is hier gelukkig een stuk minder touristisch dan in Henningsvær. Vandaag 28 juli zijn we een stuk gaan fietsen. De Lofoten van de landzijde bekijken is weer een nieuwe ervaring. Het leek er eerst op dat mijn achterband lek was, maar gelukkig bleef hij de hele 30 km goed. We hadden wel de fietspomp mee. Het was een prachtige niet drukke weg langs het water, met niet al te steile hellingen. Met onze kleine wieltjes is dat ook niet goed te doen, berg op. De zon heeft de hele dag geschenen en met een korte broek en t-shirt was het net uit te houden.
Nu hebben we tenminste niet voor niets de fietsen 2000 mijl meegesjouwd. Op de weg zagen we een aanduiding dat er dichtbij een museum moest zijn. Zeker weer een visserij of Lofoten museum. Het bleek een huis met botenschuur te zijn, waar de beheerder ons een uur heeft verteld hoe men hier vroeger (begin 1900) heeft geleefd. Toeristen komen er niet veel. Eergisteren de laatste, dus hij wilde zijn verhaal wel kwijt.
Ik begrijp nu hoe het Lofotenmuseum in elkaar zit. Het grote museum heeft geld gekregen voor nieuwbouw, met als voorwaarde dat ze al die kleine musea, vaak prive eigendom, zouden annexeren en onderhouden. Dit oude huis was aardig ingericht met veel oude spulletjes. Het schiphuis lag vol met kleine bootjes en erg veel rotzooi.

Ook het huis stond vol spullen die men elders kwijt moest.
Na anderhalf uur konden we, wel erg koud geworden, onze terugreis beginnen. Omdat we beiden erg koud waren geworden ging de terugweg in 2/3 van de tijd van de heenreis. In de zon was het wel lekker, maar in de schaduw van de bergen is het al snel koud.
Aan boord hebben we eerst het vocht wat aangevuld met twee blikjes bier. Een stukje Nederlandse kaas erbij en na een tijdje waren we weer helemaal opgewarmd.
Op de steiger zit een Noorse familie te barbequen. Grappig is, dat wanneer je in gesprek gaat, ze altijd als eerste vraag hebben:
"Hoe lang hebben jullie er over gedaan om hier te komen?"
Wanneer we vertellen dat we eerst naar de Noordkaap zijn geweest, zijn ze vol bewondering. Ik leg meestal uit, dat veel mensen zeggen dat ze iets willen doen, b.v. naar de Noordkaap varen, maar het nooit doen.
Daarom mijn bewondering voor clubgenoot Bart Lagerweij, waarvan ik net het mailtje ontving dat hij veilig  (twee dagen vast in het ijs) in Spitsbergen is aangekomen. Solo!

Eten, website bijwerken en email ontvangen is de vaste routine in de avonduren.
Daarna boekje lezen en slapen.

 

 

Dit is het uitzicht, wanneer je uit de boot naar buiten kijkt.

29 juli, Ballstad
Een klein stadje met een echte marina! Nou ja, 2 steigers en op de steiger een briefje met een telefoonnummer. Even Arno bellen voor een plaatsje.
In Noorwegen heb je bijna geen havenmeesters. Er hangt een brievenbus op de steiger met een bovenkant met enveloppen. De onderkant bestaat uit een gleuf, waar je de gevulde envelop in doet. De "Honesty Box".
Meestal koste het zo'n 100 kronen en wil je elektriciteit? Dat is erg verschillend. 30 tot 50 kronen is gangbaar.
We hebben niet elke dag elektriciteit nodig, dus het bedrag verschilt per dag.

 

Natuurlijk gingen we wandelen en dat betekend in Noorwegen altijd berg op!. Mijn knieën beginnen tegen te sputteren, dus dit keer wandelstokken mee en niet te ver. Het pad was ook erg uitgesleten, dus halverwege ben ik lekker op een steen gaan zitten wachten op Pieter, die nog hoger moest. Ook hij kwam al snel terug. We moeten immers deze bak nog wel veilig naar Nederland varen! Dat betekend in de eerste plaats, ons zelf heel houden.

30 juli, Sørvågen.
Vandaag zou het weer eens een echte zeildag worden. Om 8 uur op en 32 mijl zeilen naar Værøy, een van de laatste eilandjes van de Lofoten.
Aanvankelijk leek het prima te gaan, ruime wind. Daarna zeuren voor de wind, dan maar richting Reine, een andere plaats. Hé, weer wind, halve wind door naar onze eindbestemming, maar...helaas, de wind werkte niet mee.
Nu liggen we in Sørvågen, een klein plaatsje op de Lofoten. En...jawel, wandelen. Over een loipe rond een zoetwatermeertje en een natte poot omdat ik zo nodig over een watervalletje heen wilde springen. In een klein dorpje Å, 2 km verder eindigd de weg over de Lofoten. Dat is goed te merken, want het stukje dat we over de weg liepen was erg druk. Noorse, Zweedse, Finse, Duitse, en zelfs Nedelandse auto's reden hier rond. Auto's en mobile Motor Homes, het  vervoermiddel in deze omgeving. Ik merk dat ik toch echt een watermens ben en ons schip/bootje is mijn veilige plek.
Het witte iets vervallen maar karakteristieken huis was volledig in bezit genomen door de meeuwen. Zo nu en dan begon er eentje te krijsen en daarna leek het wel of ze allemaal tegelijk het hoogste woord wilden hebben.

 

 

 

30 juli: Meeting with friends!  For May!
This little piece I will try to write in English. Yesterday night we were walking around in Sørvågen. On the shore, just near our boat, there where three campers and we saw the owners sitting around a nice campfire. I decided to ask them, were they came from. Svolvær, so they were from the Lofoten, having a weekend off. We were introduced to come and sit with them and so we did.
It became a beautiful night, with nice talking about Norway, the Netherlands, kids and everything in between.
It was the best night we have had at the Lofoten. So you all, thanks for the lovely evening, the wine and the stockfish.

Aitske and Pieter

 

  Sørvågen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

31 juli, Bodø

Afscheid van de Lofoten.

Een prachtige, grotendeels zeiltocht (48 mijl) over de Vestfjorden heeft ons weer  in Bodø gebracht. De echte terugtocht is nu begonnen, maar we willen nu in tegenstelling tot de heenweg, veel meer gaan bekijken. Morgen dus Bodø. Daar hebben we tot nu toe alleen de steiger van gezien. Prima steiger hoor, niets op aan te merken maar het is leuk om een beeld bij al deze plaatsen te krijgen.