19 juli, Sortland

We zijn nog niet bij de Lofoten. Het scheelt niet veel, want dit gebied heet Vesterålen. Dit eiland ligt net boven het gebied dat officieel bij de Lofoten hoort.
Na een prachtige dag in Andenes, waar we bij de "Walvissafari" 3 potvissen hebben gezien, moesten we gisteren vroeg opstaan. We konden uiterlijk bij half tij het haventje van Andenes verlaten. Dat was om ongeveer 7 uur 's morgens. Het weer was prima en er was niet erg veel wind. We gingen eerst op de fok, maar later moest de genaker het werk overnemen. Met 2 knopen zijn we een paar uur doorgedreven en heeft Pieter 2 vissen gevangen. Wel zijn halve vislijn verspeeld, maar er is alweer een nieuwe.
Het zicht was prachtig. We konden het hele eiland Senja zien, waarvan de verste punt 50 mijl (bijna 100km) weg was.                                                         
 

Je raakt bijna gewend aan dit uitzicht!

 

 

 

We  wilden wel naar een klein haventje, maar daar was een mini steiger die erg scheef lag en een afgesloten hek, zodat je niet naar de kant kan.
Maar door naar Sortland, een redelijke plaats vlak boven de Lofoten. Daar is een prima Gjestebrygge, een gastensteiger.
Vandaag, dinsdag is het na de regenbui van vanochtend opgeklaard en het is prima weer. 16 graden, dus lekker warm. We waren al van plan hier te blijven liggen en een verder plan op te stellen welke plaatsen we op de Lofoten willen bezoeken. We hebben een wandeling naar het dorp gemaakt en vanavond de gevangen vis soldaat gemaakt. Ook maar eens de voorpunt van de boot gelucht, spullen opgeruimd en de iets vochtige kussens lekker gedroogd. Ons schip is gewoon van polyester met een nieuwe voorpuntbekleding van schuimvinyl. Dat voelt best frisjes aan, zeker wanneer het water zo'n 8 graden is. Het is vaak vochtig weer en ook tijdens het varen blijven de luiken dicht. We leven in de boot, dus er wordt ook gekookt, afgewassen etc. Alles is nu weer lekker droog.

20 juli
Blijven liggen in Sortland. We hebben allereerst boodschappen gedaan en daarna een wandeling gemaakt. We zitten een beetje met een probleem omtrent het weer a.s. weekend. Zaterdag en misschien ook zondag wordt er veel wind voorspeld. We willen dan een beetje beschut liggen en dat is het beste in Solvær. Morgen kunnen we nog een klein stukje door, maar vrijdagavond willen we daar zijn. Of het allemaal doorgaat, zien we wel weer en we kunnen altijd onze plannen aanpassen. De havens op de Lofoten zijn niet allemaal erg beschut, dus een beetje vooruit denken is geboden.
Ik heb vanavond pannenkoeken gebakken. Het Noorse pannenkoekmeel is iets vaster dan dat wat ik in Nederland gewend ben, maar het smaakte prima. In het bos waar we wandelden stonden prachtige bomen om masten van te maken. Kaarsrecht en hoog. Ook kleine mini kertsboompjes waren uitgeschoten en ik wilde ze wel meenemen naar onze tuin. Toch maar niet gedaan, want plantjes aan boord van een zeilboot is niet zo'n succes. Vanaf de berg hadden we een prachtig uitzicht over het helaas bewolkte Sortlandfjord.

21 juli, Blokken
8 mijltjes gezeild. Hier heb ik niet veel over te vertellen. Daarom een extra stukje over wat ik allemaal aan trek tijdens frisse dagen. Zie de link op de voorpagina en hier "just another day at the office".

22 juli, Svolvær, Lofoten.
Noorwegen is het land van tegestellingen. Niet alleen de wind keert soms ineens om, maar ook op het gebied van gastvrijheid zijn ze erg wisselend.
Soms zijn er gastensteigers, waar je wel wat moet betalen en soms , en vaak, zijn er havens waar aan het eind van de drijfsteiger een hek staat waar je niet door kan.
Natuurlijk is het de bedoeling om mensen buiten te houden, maar vanaf het water kan je dus nergens heen. Blokken is een uitzondering. In de brievenbus ligt aan de waterkant van het hek een sleutel die je als passant kan gebruiken. Prima en gastvrij.
In Svovær is een prima haven met voldoende lege plaatsen, maar aan het eind van de steiger het "hek"!. We zijn omgevaren en liggen nu aan een wel weer gastvrije Noor, die we ook in Sortland tegen zijn gekomen.
We zijn vanochtend bijtijds (10 uur) vertrokken richting Raftsundet. Een paar mijl verder een zeilboot met een Nederlandse vlag. Hé, nog eens goed kijken! Een vlag van de Koninklijke?. We gaan er op af om onze vereenigingsgenoten te begroeten.
 

 

De Mees Toxopeus uit Medemblik. We maken over en weer enkele foto's en vervolgen beiden onze vaart richting Trollfjorden. Volgens de folders het smalste fjord in Noorwegen. Helaas komt er geen cruiseschip het fjord(je) in, want dat moet een belevenis zijn. Aan het eind kunnen ze net keren en het smalste deel van het fjord is net zo breedt als een groot cruiseschip.