23 juni. Eindelijk. We kunnen weer verder. Eerst even diesel tanken.
2 dagen hebben we stil gelegen in Sandnessjøen. Een klein
stadje met wat winkels. Het regende 2 dagen en nachten door en er was veel wind.
De midzomernachtsfeesten zullen volledig verwaterd zijn. Op de Nederlandse
buienradarsite stond zelf een verhaaltje over het vele water dat hier is
gevallen. We hebben de eerste dag een plotter gekocht. Stilliggen kost geld!!
Ik ben altijd tegen die schermpjes geweest, vooral omdat men ze vaak dag en
nacht aan laat staan. In Nederland heb je die dingen ook niet nodig, want de
bodem is redelijk vlak. Je vaart altijd in relatief ondiep water, maar wanneer
je ooit zou vastlopen is de ondergrond zand.
Hier echter is het volledig anders varen. In de fjorden gaat het goed. Diep
genoeg en wanneer het ondiep is een sectorlicht of een ijzeren stang.
Buiten de eilanden echter zijn er veel rotsachtige gebieden, waar je met een
vrachtboot omheen vaart, maar wij, met onze minimale snelheid en diepgang ons
goed een weg doorheen kunnen banen. Rekening houdend met de golven natuurlijk.
Tot nu toe gingen we door deze stukken aan de hand van onze elektronische kaart
op de computer. Dat betekende heel vaak naar binnen lopen, trap af, trap op. De
laatste stukken hebben we met mooi weer mijn Samsung 10 inch scherm buiten
gezet, maar vanachter het roer was dat niet te zien. Op weg naar Rørvik, in de
lichte nacht, werd het erg vlagerig weer. Pieter lag te slapen en ik wilde graag
met de hand sturen, zodat ik de boot onder controle had tijdens de vlagen. De
autohelm reageert behoorlijk op veranderende winddruk en de boot loeft dan weer
op en daarna valt ze weer af. Je bent dan constant bezig met het bijstellen van
de zeilen, want de koers mag niet te veel afwijken. Rotsen, weet je wel!
Als er dan nog twee vrachtboten langskomen wil je ook nog wel even de koers
houden. Wanneer ik bij de stuurstand had kunnen zien waar we precies waren, dan
had ik gewoon een stuk zelf gestuurd. Dus mijn verlangen naar een plotter steeg.
Wat is dat nu eigenlijk voor een ding? Nou, eigenlijk gewoon een Tom-Tom maar
dan op het water. Het verschil met een auto navigator is, dat er op het water
geen vaste route is. Die moet je zelf uitzoeken en vastleggen. 3e rots linksaf,
om die ene paal heen, die rots onder water van 2 meter rechts laten en dan
richting dat puntje van een fjordingang. Tenminste wanneer je daar heen wilt. Op
het water zijn alle richtingen mogelijk en het uitzoeken waar je langs kan varen
kost ons elke avond veel tijd.
Maar goed, de plotter staat en doet het. De route zit erin en we contoleren
natuurlijk steeds visueel en op de computer of alles goed gaat. De bediening van
zo'n ding is vrij ingewikkeld, maar wanneer de basisinstellingen goed zijn, hoop
ik dat het niet te moeilijk is. Die twee dagen regen hebben we dus doorgebracht
met het installeren en leren bedienden van dat ding. Onze "oude" GPS staat nog
stand bij en houdt de totaal afgelegde afstand bij. De plotter begint weer op 0!
Aan de steiger lagen 2 Duitse boten, een Fransman, maar die woont in Noorwegen,
een Pool en wat Noren. Een Duitser had zijn boot in Bodø laten liggen en bracht
hem dit jaar weer naar de thuishaven, jawel, Strijensas. De haven waar wij elk
jaar de mast eraf halen en erop zetten.
Ik schrijf dit stukje varend en net vertelt Pieter: "Nog ruim een uur en dan
zijn we bij de poolcirkel". We hopen daar een bol te zien, die de grens
aangeeft. Die grens is touwens niet elk jaar hetzelfde, maar varieert.
Het is zwaar bewolkt en de temperatuur buiten is 11.5 graden. Binnen een
genoegelijke 14.8. Dus ik tik dit met een jas aan.
De voorspelde wind mee hebben we nog niet gezien, dus de motor moet het werk
doen. De Versteralen, een Hurtigruten boot komt ons tegemoet. We horen dat de
recorduitzending van de Noorse TV veel mensen op de been heeft gebracht. Meer
dan de helft van Noorwegen zat in de dikke regen, dus ze zaten allemaal dag en
nacht (voor zover ze niets anders te doen hadden) voor de TV. Op diverse
plaatsen kwamen de mensen met kleine bootjes zwaaien en spandoeken omhoog houden
om maar in beeld te komen. Hopelijk kunnen we er later nog stukken van op
internet zien, maar voorlopig hoef ik alleen maar naar buiten te kijken om
een stuk van de route te zien.
Om 12.55 varen we over de poolcirkel.
Eindelijk! Verder niets aan te zien, behalve een wereldbol op een eiland. Geen
streep in het water, ijsbergen vooruit o.i.d. Maar toch een mijlpaal waar we
weer een dagje mee verder kunnen.
Vandaag willen we een flink stuk varen. Of we Bodø halen weet ik nog niet. Na een uurtje breekt zelfs de zon nog een beetje door. De fok kan soms uitgerold worden en we proberen de gennaker. Voordat deze omhoog gaat, zwakt de wind alweer af.
We zijn vandaag 2 uitersten tegen gekomen. Een stealth vaartuig en nu, een uurtje voor Bodø vaart er een echt vikingschip naast ons.
Vandaag een dikke 90 mijl.
Morgen verder!
24 juni. Vestfjorden
Het plan is om vandaag even door te zetten richting de Tjeldsundet, de
doorgang naar het noorden door de Lofoten. We hebben de hele dag een prachtig
uitzicht op de besneeuwde bergen van de Lofoten. Daar willen we op de terugweg wat meer van zien.
Ons doel blijft nu nog de Noordkaap.
Wanneer we om 6 uur de wekker laten afgaan is het buiten windstil. We
ontbijten rustig en om half acht maken we los uit Bodø. Ik kijk op de plotter en
wil bijna weer de terugweg nemen, maar gelukkig ziet Pieter dat we verkeerd
gaan. Wel 100 meter om. Het eerste cruiseschip vaart langs ons heen en in mijn
fantasie liggen daar de passagiers nog heerlijk te slapen, terwijl de crew de
tafels dekt voor het ontbijt. Het is verder zoals gewoonlijk er rustig op het
water. Een enkel vrachtschip en verder een visser. Gedurende de dag zien we
steeds meer zeilboten die waarschijnlijk op weg zijn naar een jaarlijks
evenement n,l, de Vestfjord Regatta. In Bodø lag een grote Bavaria voor ons,
waarvan de bemanning ons uitnodigde ook mee te gaan doen. Gezien ons reisdoel,
hebben we dat maar afgeslagen.
De wind trekt een beetje aan en we kunnen de gennaker optuigen. Het gaat niet
hard, maar zonder het geluid van de motor en uitzicht op de Lofoten is het hier
prachtig. We besluiten niet door te varen naar het Tjeldsundet, maar ontdekken
op de kaart een mooie ankerplek.
Om 19.30 liggen we voor anker in een klein
baaitje met een zandstrandje. Bijna idyllisch en je zou zo kunnen zwemmen.
Helaas is het water veel te koud. Zo'n 8 graden. Het plekje is wat klein om veel
ankerketting te steken, en we zijn best voorzichtig met die rotsen links en
rechts op zo'n 25 meter.
We besluiten te blijven en voor de nacht zetten we het ankeralarm op 20 meter.
25 juni.Om 4.30 gaat het piep, piep,
piep.... en we gaan snel kijken of we nog vast liggen. Niks aan de hand, maar de
boot is omgedraaid. Dat gebeurt nog een keer en daarna maken we de afstand iets
groter, n.l. 25 meter. Om 7.30 worden we weer gewekt en we besluiten maar op te
staan. Het is frisjes, dus we willen onze kachel aanzetten. Werkt niet, dus
gelijk skipak (mijn vakantiekleding) aan en naast de koffie nog een eitje bij het
ontbijt. Die kachel moeten we wel weer aan de praat krijgen, maar daarvoor moet
onze
halve bakskist leeg. Maar een ander keertje.
We
vertrekken om 9.30 en nemen eerst nog even een kijkje in een ankerplekje een
klein stukje verder. Wel iets ruimer, maar niet zo mooi. Het miezert een beetje
en de Lofoten aan de overkant zijn verborgen in de wolken. Wanneer het weer iets
opklaart kruip in in de bakskist om de petroleum jerrycan los te maken en op te
tillen, zodat de aanvoerslang van onze kachel weer petroleum op kan zuigen. Na
de laatste keer vullen was deze slag leeg gebleven. De kachel ging aan, dus
alweer een leermoment. Normaal vullen we de jerrycan gewoon bij, maar nu had ik
hem helemaal schoongemaakt. Om 14.00 komen we aan in Lødingen, de ingang van het
Tjeldsundet. Dat is de doorgang tussen het vasteland en de Lofoten naar het
noorden.
In de pilot heb ik gelezen dat je daar het beste doorheen kan met 3 uur voor tot
3 uur na hoogwater. We zien een boot vertrekken met een grote rode spinaker maar
wij gaan eerst maar boodschappen doen. Morgen is het zondag, dus alles dicht.
Om 17.30 varen we verder met als doel Harstad.
Het
is grijs in alle tinten. Vooral de donkere kleuren zijn rondom de bergen goed te
zien. Veel buien ontwikkelen zich rondom de bergen en je kan precies zien hoe de
lucht opstijgt. Om 23.00 zijn we bij Harstad en Pieter zegt: "leg de Annies maar
naast de Kiri!" Ik denk dat hij een grapje maakt, maar daar staat Rob al op de
steiger om ons landvast aan te nemen. Zij lezen onze website en wij hun blog.
Dus zijn eerste vraag was: "Is de kachel al gemaakt?" Grappig dat je dan elkaar
weer treft. Achteraf blijkt de KIRI het schip te zijn wat vertrok met de rode
spinaker toen wij in Lødingen aankwamen.
Op zondag 26 juni verlaten we Harstad en na het
diesel tanken zeilen we een kleine 17 mijl verder. Heerlijk om weer eens gewoon
een stukje te zeilen. Daar doen we het toch om. En de wind buigt zodanig af dat
we steeds beter ons doel, Engenes in 1 slag kunnen bezeilen. Het is een klein
plaatsje, waar veel (max. 20) buitenlanders naar toe komen om te vissen. We
speken met een Zweeds echtpaar, die ons vertellen dat ze rustig aan moeten doen
met het vangen van vis, omdat ze maar 15 kilo mee terug mogen nemen over de
grens. Er staat een speciaal huisje
om
de vis schoon te maken en het centrum heeft grote vriezers, zodat de gevangen vis
goed blijft.
27 juni:We zijn nu ten noorden van de Lofoten en varen richting Finsness. De was is gedaan zodat ik morgen schoon mijn 64 levensjaar in kan gaan. De "Lofoten" een ouder maar karaktervol schip van de Hurtigruten vaart ons voorbij en behalve een enkele veerboot vaart hier niets. Het waait nauwelijks, dus we gaan verder op de motor. Het ziet ernaar uit, dat dit nog een aantal dagen zo blijft en tegen het weekend kan het wel weer hard gaan waaien. We wachten maar af.
De bedoeling is in Finsness te blijven en morgenochtend heel
vroeg richting Tromsø te gaan. Volgens de pilot moeten we
door een smal stukje water, waar je het best
met
stroom mee door kan. Dus morgen voor 12 uur. Vlak voor Finsness komt ons een
onderzeeër tegemoet. Niet zo'n hele grote, maar het is mijn eerste varende
ontmoeting met een onderzeeër. We besluiten door te varen en zoeken een geschikte
plaats om de nacht door te brengen. Helaas zijn de mogelijkheden zeer beperkt,
mede omdat er in elk fjord wind tegen staat. Denk je in het fjord waar je zometeen zal indraaien met een koerswijziging van 90 graden te kunnen zeilen?
Nee hoor, weer wind tegen. We hadden heel Noorwegen op kunnen kruisen, maar dan
waren we hier zeker niet geweest.
Vlak na Finsness zien we onze onvermijdelijke stalker "Kustbunker"
weer
eens langs komen. Als oude bekenden beginnen ze zowaar te zwaaien. We besluiten
door te zetten richting Tromsø. We hebben dan nog
stroom mee langs de Rystraumen, een van de twee plekken in Noorwegen waar je 6
knopen stroom tegen kan krijgen.
Het valt best mee en we hebben een hoogste snelheid van 7.8 gemeten.
Over een uurtje varen we Tromsø binnen, waar we morgen op mijn verjaardag
blijven liggen. Raad eens wie er opeens naast ons vaart? Juist KIRI.
We hebben vandaag weer heel veel mooie
bergen gezien, waarbij opvalt dat de sneeuw die er nog ligt steeds lager lijkt
te liggen.
Voordat we aanleggen zet ik dit vast op de website, zodat dit wanneer we
aankomen klaar is.
Vervolg: Naar de Noordkaap.